ఆక్రందన

రెక్కలుకట్టుకుని ఎగిరిన నా ఆశల సౌధాలు నేలరాలుతున్నప్పుడు, ఎడతెరిపిలేకుండా నను వుక్కిరిబిక్కిరి చెసిన సమాధనంలేని నా ప్రశ్నలు నను ఎంతో అలోచించేలా చేసాయి... నను నేను వెతుక్కుంటూ బాధనుంచి బయటపడాలి అనే ఒకే ఒక్క ఆశయంతో...బయలుదేరి..ఒంటరిగా మిగిలిపొయాను. నేనేమీ కవిని కాదు, పండితుడని కాదు! గత కొన్ని నెలలుగా... గొంతు బిగపట్టుకుని ఆపుకున్న నా అలోచనల పరంపరలు.. ఇకనుంచి మీముందు పరుస్తున్నాను... మీనుంచైనా సమాధానం దొరుకుంతుందనే ఆశతో!